Review: Hell is Us

Stel je voor: je landt in een land dat verscheurd is door burgeroorlog en overspoeld wordt door vage, zwevende monsters. Je hebt geen GPS, geen digitale kaart en geen pijltjes die je vertellen waar je heen moet. Dat is precies de ervaring die Hell is Us je voorschotelt. In de schoenen van soldaat Rémi keer je terug naar je geboorteland Hadea, maar gezellig is het daar allerminst.

Geen kaart, wel karakter

Wat deze game meteen anders maakt, is dat je echt zelf moet nadenken. Je bent volledig afhankelijk van wat je ziet en wat mensen je vertellen. Zie je een vreemde rune op een muur? Dat kan zomaar een aanwijzing zijn. Dit geeft een heerlijk ouderwets gevoel van avontuur, al zul je soms ook flink aan je hoofd krabben uit verwarring. Het is een gedurfde keuze die de game een unieke sfeer geeft.

Vechten tegen je eigen demonen

De actie draait om intense melee-gevechten tegen de zogenaamde Hollow Walkers. Deze wezens zijn niet zomaar monsters: ze staan symbool voor emoties zoals angst en verdriet. Het vechten voelt zwaar en strategisch aan:

• Je moet constant je gezondheid en stamina in de gaten houden.
• Hoe meer klappen je krijgt, hoe lager je maximale uithoudingsvermogen wordt.
• Je drone KAPI helpt je gelukkig met vechten en het scannen van vage symbolen.

Een artistiek hoogstandje

Hadea is geen vrolijke plek. Het landschap ligt bezaaid met ingestorte huizen en stille herinneringen aan de oorlog. De surrealistische sfeer met zwevende objecten en vage rituelen zorgt ervoor dat je je constant een beetje ongemakkelijk voelt. Hoewel de gameplay na een tijdje wel wat herhalend kan worden, blijft de visuele stijl van de wereld je naar binnen trekken.

Hell is Us is misschien geen vlotte blockbuster vol actie, maar wel een interactief kunstwerk voor de geduldige gamer. Als je houdt van symboliek en het niet erg vindt om af en toe flink te verdwalen, dan is dit een titel die je zeker op je radar moet zetten.