Review: DOOM: The Dark Ages
Vergeet hightech snufjes en futuristische steden. In DOOM: The Dark Ages gaan we terug naar de bloederige basis. Met een kettingzaag-schild en een flinke dosis agressie bewijst id Software dat de Slayer nog lang niet met pensioen hoeft.
Terug naar de brute oorsprong
DOOM: The Dark Ages kiest duidelijk een andere richting binnen de reeks. Waar eerdere delen vooral draaiden om razendsnelle beweging en verticale arena’s, ligt de focus hier meer op pure kracht en impact. De actie voelt zwaarder en iets minder acrobatisch, maar dat past juist goed bij de toon van deze middeleeuwse interpretatie van DOOM. Je speelt geen wendbare strijder, maar eerder een onverzettelijke oorlogsmachine die alles op zijn pad vernietigt.
De middeleeuwse setting is daarbij meer dan alleen een visuele stijlkeuze. Wapens, vijanden en omgevingen zijn duidelijk ontworpen rondom dit thema, waardoor de wereld consistenter en duisterder aanvoelt. Het geheel doet denken aan een groteske fantasy-oorlog waarin jij als speler het middelpunt vormt.
Het schild is je beste vriend
De grootste nieuwe toevoeging is zonder twijfel het Shield Saw. Dit schild is veel meer dan een verdedigend hulpmiddel: het kan aanvallen pareren, vijanden in stukken snijden en als werpwapen door groepen tegenstanders worden gegooid. Hierdoor ontstaat een nieuwe gevechtsflow die anders aanvoelt dan in eerdere DOOM-delen.
Daarnaast beschik je natuurlijk over een uitgebreid arsenaal aan wapens, waaronder:
- De klassieke Super Shotgun voor korte-afstandsvernietiging
- Een nagelpistool dat vijanden vastzet aan muren
- Zware flail-wapens voor het opruimen van groepen vijanden
Een visueel spektakel van formaat
Grafisch zet DOOM: The Dark Ages een indrukwekkende stap. De id Tech-engine wordt maximaal benut om enorme slagvelden vol demonen tot leven te brengen. De schaal van de gevechten is groot, met momenten waarop je zelfs gigantische voertuigen bestuurt om enorme vijanden neer te halen.
Ook het geluid draagt sterk bij aan de ervaring. De soundtrack van Andrew Hulshult is intens, zwaar en industrieel, en versterkt de chaos op het scherm zonder te overheersen. Alles bij elkaar zorgt dit voor een audiovisuele ervaring die perfect aansluit bij de brute actie van de game.
Beoordeling
De combinatie van schieten, pareren en het slim inzetten van je schild zorgt voor een gevechtsloop die dynamisch aanvoelt, maar toch goed beheersbaar blijft. Naarmate de game vordert, wordt dit systeem steeds dieper zonder dat het overweldigend wordt. Daarnaast zijn er veel upgrades te vinden voor je wapens, schild en melee-aanvallen, waardoor je gestimuleerd wordt om te experimenteren met verschillende speelstijlen, zonder dat je echt in een vaste aanpak wordt gedwongen. Ook de verkenning is vrij toegankelijk gehouden. De meeste geheimen en verzamelobjecten zijn relatief eenvoudig te vinden en voelen meer als een optionele toevoeging dan als iets wat je móét doen om verder te komen. De bossfights bieden daarbij nog wat extra variatie. Ze introduceren sterkere vijanden die bijvoorbeeld andere demonen ondersteunen of je parry-timing op de proef stellen. Echt baanbrekend zijn deze confrontaties meestal niet, maar ze zorgen wel voor voldoende afwisseling binnen de actie.
Lees ook
Reacties (0)
Nog geen reacties. Wees de eerste.