Review: Assassin's Creed Black Flag Resynced

Resynced verandert opvallend veel. De hedendaagse secties zijn volledig verwijderd, een beslissing die weinig rouwenden achterlaat. Wat ervoor in de plaats komt zijn Rifts, alternatieve scenario's die vragen stellen als: wat als Edward zijn leven heel anders had geleid? Het is een creatieve manier om de vrijgekomen ruimte te vullen met inhoud die beter aansluit bij de piratenatmosfeer van het hoofdverhaal.

Andere wijzigingen zijn subtieler maar net zo merkbaar. Het touwdart, oorspronkelijk pas laat in het spel beschikbaar, wordt nu vroeg overhandigd door William Kidd, een van de meest memorabele personages in de hele franchise. Je kunt overal hurken voor een stealth-aanpak, vrij duiken zonder hulp van een duikklok en springen wanneer je wilt. Een zichtbaarheidsmeter voegt een moderne laag toe aan de sluipbewegingen. Het zijn kwaliteitsverbeteringen die het spel toegankelijker maken zonder de toon te breken.

Het gevechtssysteem bevindt zich ergens tussen het originele counter-en-dood-systeem en de modernere hack-and-slash aanpak van recentere delen. Perfecte pareren maken directe uitschakelingen mogelijk, zelfs tegen bazen, en ketenmoorden worden geleidelijk ontgrendeld naarmate je vordert. Het touwdart kan in gevechten worden ingezet om vijanden naar je toe te trekken, en snelle pistoolschoten en nieuwe aanvalsbewegingen worden geactiveerd via hetzelfde systeem als de speciale vaardigheden uit bijvoorbeeld Odyssey.

Het is een verrassend werkbare combinatie, maar niet zonder ruwheid. Ketenmoorden weigeren soms zonder duidelijke reden, waarna je een zwaard in het gezicht krijgt als bedankje. Vijanden die halverwege een aanvalanimatie van richting veranderen om jou te raken in plaats van hun oorspronkelijke doelwit is een ongemak dat regelmatig opduikt. De prompts voor assassinaties en menselijke schilden zijn wisselend betrouwbaar. Het zijn geen spelbrekers, maar ze tasten wel het ritme van gevechten aan.

De zeegevechten hebben gerichte aanpassingen gekregen zonder hun karakter te verliezen. Alternatieve vuurmodi per wapen, waaronder brandende schoten, voegen tactische opties toe. De draaikanonnen werken nu zoals in Assassin's Creed Rogue, met handmatig richten in plaats van een enkelvoudige knopdruk. Entermanoeuvres zijn flexibeler geworden: doelstellingen zoals het neerhalen van de vijandelijke vlag zijn optioneel en dragen bij aan het breken van het moreel van de vijand, wat het geheel organischer laat aanvoelen.

Forten werken op vergelijkbare wijze. Waar je vroeger zijmuren beklom en afzonderlijke doelen voltooide, storm je nu met je bemanning door het verwoeste poort om vijandelijk moreel te breken voordat je de leiders in de oorlogskamer afmaakt. Het is een modernere aanpak die meer coherentie biedt.

Visueel is Resynced indrukwekkend. De Anvil-engine met ray-traced belichting en reflecties in de Fidelity-modus geeft het spel een presentatie die de originele Black Flag onherkenbaar maakt. In de Performance-modus voor zestig beelden per seconde verdwijnen de reflecties, een gebruikelijke afweging. Een kleine bug waarbij Edward na het enteren van een schip iets boven of onder het waterpeil spawnt is een amusante maar onschuldige onvolkomenheid.

Wat blijft is het beste argument voor Resynced: het verhaal van Edward Kenway is tijdloos. De dialoog heeft een poëtische kwaliteit die recentere Assassin's Creed-games ontberen, de personages zijn volwaardig uitgewerkt en Blackbeard is zo cool als zijn reputatie belooft. William Kidd steelt echter de show als een van de meest memorabele bijfiguren die de franchise heeft voortgebracht. De toevoeging van zo'n zes extra uren aan missies en verhaal geeft terugkerende spelers nieuwe redenen om verder te kijken dan wat ze al kennen.

Kenway's Fleet is volledig opnieuw ontworpen en speelt zich nu af op de daadwerkelijke map, die stuk voor stuk vrijgespeeld moet worden via forten. Het is een functioneel systeem maar mist de uitgestrektheid van het origineel, en dat gemis is voelbaar.

Resynced heeft nog steeds de gewoonten van de moderne Ubisoft. Het Animus-systeem dringt zich op via een glinsterende toegangspunt in de kajuit van je schip en meldingen die je menu ontoegankelijk maken terwijl ze je afleiden met cosmetische beloningen. Het hoofdmenu toont de hele Assassin's Creed-franchise alsof je er vanuit één plek naartoe kunt, wat in de praktijk zinloos is. Edward blijft soms hangen achter minuscule richeltjes omdat je niet de klimbewegingsknop inhoudt. En de gelijktijdige aanwezigheid van gouden glinstersystemen uit Shadows én Eagle Vision voelt als twee ontwerpfilosofieën die nooit volledig zijn samengesmolten.